سال خوک PiG

علمي و فرهنگي :: تاريخ ايران

موضوع: سال خوک PiG

سال خوک PIG
معاني سمبليک: پرخوري ، تنومندي، جهالت، حرص و طمع، سستي، شکم پرستي، شهوت، فهقد لطافت و محبت، کثافت.
باورهاي قومي و اساطيري: در کهن اين حيوان به جاي انسان در پيشگاه خدايان مرگ قرباني ميشد. سمبل ناداني، يکي از سرگناه اصلي، طلسم خوشبختي، حيوان اداره کننده ي ساعت 9 تا 11 شب. خوک براي عربها مقدس بوده ، به همين خاطر خوردن گوشت خوک در بين آيين اسلام حرام است.
خوک سياه :ديو ، اهريمن.
خوک اخته: بي عاطفگي ، تنبلي، حرص، حماقت، خودخواهي، شکم پرستي، ناپاکي.

نام ماه هاي ايراني و معني هاي آنها
فروردين FIRAVASI : فروهر ، نيروي پيشرفت.
غروردين نام يکي از ايزدان باستان است. در آوستايي فروشي Firavasi و در پهلوي فرورتين Farwartin آمده است. صورت ديگر اين واژه در پهلوي فروهر و در فارسي فرور Farwar يا فرور Farward است.
ايزد فروردين از همکاران احشاسپند خرداد است. در گاهشماري ايران باستان، روز نوزدهم هر ماه و ماه اول هر سال خورشيدي به نام فروردين است. نگاهباني روز فروردين را ايزد فروردين عهده دار است. و به سبب توافق روز و ماه جشني بر پا ميشده که آن را فروردنيگان ميگفته اند. بخشي از کتاب آوستا به نام فروردين يشتت است. اين بخش از قديمي ترين و بلند ترين بخش اين کتاب يشت هاست.
فر به معني فرا ، پيش، جلو و از فره يا خوره ( خورشيد، فروغ خدادادي) آمده است. ور يا وشي به معني خواهش و آرزوست. دين به معني وجدان است در آوستا.

ماه فروردين و رابطه ي آن با فرود آمدن ارواح پاک:
در کرده ي 13 فروردين يشت ، ميرساند که فروهر( ارواح) در گذشتگان در هنگام همس پت مد Hamas pat mad يعني در پايان واپسين روز سال و آغاز فرارسيدن جشن نوروز، از آرامگاههاي خود براي ديدار بازماندگانشان ميايند و ده شبانه روز اينجا ميمانند. اگر در اين روزها بازماندگان خود را شاد و خرم بينند ، خرسند ميشوند و از درگاه اهورا مزدا، براي آنان آسايش و گشايشدرخواست ميکنند. و با شادماني به جاهاي خود برميگردند.
واؤه ي همس پت مد به معني برابر بودن شب و روز ، و نمودار واپسين روز سال است که با آغاز فرارسيدن فروردين ماه برخورد ميکند و شب و روز برابر ميشود.
بند 49 کرده ي 13 فروردين يشت:
asa o nam wangvhis suraw sipentaw firawasayu yazamaide yaw wisaza awaye in it hamas patha maeda em paiti ratum aat dtihra wica renti dasa pairi xasfnv awat awv zixs nawvng hem naw.
برگردان:
فروهر هاي نيک تواناي خوشبختي افزاي پاکانرا ميستاييم که در همس پت مد گاه براي آگاهي يافتن از خاندان شان همچنين به ياري ميايند. آنگاه براي ده شب در اينجا به سر ميبرند.
شب فرود آمدن فروهرها در دوران باستان به شب قدر نامي بود. همين بند در قرآن نيز آمده است. سوره ي قدر : " انا انزلناه في ليلت القدر ...." ما فروفرستاديم در شب قدر" تو چه ميداني اين شب قدر چيست؟ شب قدر شبي است که از هزار شب بالاتر است. در اين شب فرشتگان و فروهرها فرود ميايند و به فرمان خداوند براي کارهايي مهم. و تا هنگام سپيده درود ميفرستند.
اين باور ايرانيان بدينگو.نه در قرآن نيز تکرار شده است.
از نوشته هاي وابسته به اوستا ، و آيين ايران باستان چنين بر ميايد که اهورامزدا جهان و جهانيان را در شش روز آفريده است. اما اين شش روز پشت سر هم نبوده ، بلکه در ماههيا جدا از هم و در فصلهاي سال بوده است. آغاز اين آفرينش از پانزدهم ارديبهشت ماه و پايان آن در واپسين روز سال بوده است که از آن به نام همس پت مد ياد کرديم.
اين شش روز ، در نامه هاي باستاني، به شش گاهان بار ياد شده است که به معني باروبر است.
شش گاهانبار:
ايرانيان در اين شش گاهانبار که روزهاي آفرينش است، انجمنهاي سور و مهماني فراهم مياوردند و همه گرد هم ميامدند و داد و دهش ميکردند و نماز و نيايش ميخواندند و بدينسان سپاس داده هاي اهورامزدا را به جا مياوردند.
برابر سروده هاي بند 11-هاي او برخي ديگر از بخشهاي يسنا ، هر ماه سي روز است و هر روز نام ويژه اي دارد. چون سال خورشيدي 365 شبانه روز و بزديک به يک چهارم است، از اين رو پس از دوازده ماه که برابر گفته هاي يسنا 360 روز ميشود ، پنج روز و خورده اي زياد ميماند که در اوستا نامهاي ويژه اي دارند. اين پنج روز و خورده را در پهلوي بهيزک و در فارسي پنجه ميکويند. بهيزک برابر است با واژه ي کبيسه که روز زيادي را ميرساند. روزهاي بهيزک يا پنجه در سه سال پنج روز است ولي در سال چهارم با گردآوري خورده هاي بازمانده يا ساعتهاي زيادي، شش روز ميشود که روز ششم را در پهلوي اورداد ميگويند. اورداد به معناي زيادي است.
1- مديوزرم Madyuzarem :
نخستين گاهانبار که نخستين روز آفرينش است ، به نام مديورزم ميباشد. که در پانزدهم ارديبهشت ، يعني 45 روز پس از نوروز ميباشد. در اين هنگام آسمان افريده شده است. واژه ي مديزرم برابر ريشه ي اوستايي ، به معني ميان بهار است و يادآور هنگامي از بهار است که روز زمين سبز و خرم ميباشد.
2- مديوسم Madyusem:
گاهانبار دوم يا روز دوم آفرينش است که در پانزدهم تير ماه ميباشد. اين واژه برابر ريشه ي اوستايي به معني ميان تابستان است و نمودار هنگام گياه درو ميباشد. در اين روز آب آفريده شده است.
3- پتيش ه Patis ha:
گاهانبار سوم به اين نام است که برابر ريشه اش به معني دانه آور ميباشد. و در سي امين روز شهريور اتفاق افتاده است. در اين هنگام زمين آفريده شده. اين هنگام ياد آور هنگام خرمن و غله به دست آوردن ميباشد.
4- اياتهرم Ayatherem:
چهرمين روز آفرينش که برابر ريشه ي اوستايي به معني آمدن پرورش يا آمدن خوراک دادن و خوشبختي آمدن است. اين گاهانبار در پايان مهر ماه است و هنگام پديد آمدن روييدني ها ميباشد.
اين گاهانبار برابر بند 2- کرده ي 1 ويپه رد ، نمودار پيش بردن و پيشرفت دادن و تخم افشاندن است و يادآور پاييزه کاري و تخم افشاني کشاورزان در آغاز پاييز ميباشد.
5- مديائيريه Madyairia:
پنجمين گاهانبار است که در بيستم دي ماه ميباشد. در اين هنگام جانوران آفريده شده اند . اين نام برابر ريشه هاي اوستايي به معني چهره است و يادآور ميانه ي فصل دوم سال يا زمستان بزرگ است. فصل يا چهره ي دوم سال يا زمستان بزرگ ، در گاهشماري باستاني از آغاز آبان ماه است تا پايان سال که پنج ماه و پنج روز يا شش روز ميشود. در برابر فصل دوم يا زمستان بزرگ ، فصل نخست يا تابستان بزرگ است که آغاز فروردين تا پايان مهر ماه يعني هفت ماه ميباشد.
6- همس پت مد Hamas pat mad:
گاهانبار ششم يا ششمين روز آفرينش ، که پايان يافتن دوره ي آفرينش است بدين نام ميباشد که در واپسين روز پايان سال ، يعني در پايان پنجه و بهيزک است. در اين هنگام آدميان آفريده شده اند. واژه ي فوق برابر ريشه اوستايي ، 2 معني برابر شدن دو بخش شبانه روزي و نمودار فرارسيدن جشن نوروز است که نخستين روز بهار ميباشد و شب ئ رئز در آن هنگام برابر ميگردد.
در کتاب تورات نيز که برگرفته از متون باستاني آريايي ميباشد، خدا جهان و جهانيان را در شش روز آفريد و در روز هفتم از کار آفرينش بياسود.
در نتيجه روز هفتم همين روز اول فروردين ماه است، در رياقرآن نيز خدا در شش روز همه چيز را آفريد و پس از آن بر تخت جاي گرفت.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی