ميم مثل مادر

فیلم و سینما :: معرفي فيلم

موضوع: ميم مثل مادر

معرفي فيلم :
ميم مثل مادر - كارگردان : رسول ملاقلي پور . بازيگران : گلشيفته فراهاني – حسين ياري
هم م م ... نوشتن راجع به فيلمي كه هنوز روز پرده ي سينماهاست و هنوز منتقدان هم وقت نكردند نظراتشونو راجع بهش ابراز كنند خيلي جسارت ميخواد ...! و فقط بچه هاي مهرگان از پسش بر ميان!
اين فيلم بيشتر به كارهاي ابراهيم حاتمي كيا ماننده است. چرا كه ملاقلي پور در اين فيلم اثرات و نتايج يك جنگ به ظاهر پايان يافته را بررسي ميكند. موضوع فيلم چندان جديد نيست و ما هم با موضوع فيلم چندان غريبه نيستيم. بيشترين چيزي كه باعث اثر بخشي هر چه بيشتر اين فيلم ميشود يكي صحنه هاي دراماتيك فيلم، موسيقي دائمي و رساي ويولن، و لحن تراژديك گونه ي روايت آن است كه باعث ميشه با اينكه موضوع فيلم چندان گريه آور نيست، آخرش اكثرمان چشمهامان قرمز شود. لازم به ذكره كه كارگردان ( به زبان خودمان ) دائما روي نرو (!) بيننده آكاردئون ميزنه. صحنه هايي در فيلم وجود دارد كه بود و نبودشان نه تنها به روند اجراي فيلم صدمه اي وارد نميكند كه اصلا لزومي ندارند و تنها به خاطر تبليغات و زياد كردن پيازداغ مساله اي ساده است.مثل شخصيتهايي در فيلم كه تنها به دل سوختنهاي ما دامن ميزند و دردهاي جامعه ي پر درد جهان سومي ما را بيشتر تو سرمان ميزند. دختر فراري و رزمنده ي مسيحي هيچ يك اثر آن چنداني در روند فيلم ندارند و نيز شغل ديپلمات كه چندان موضوع داستان را عوض نميكنند از نقصهاي بي برو برگرد اين فيلم هستند. در سراسر فيلم، با هر جمله ميشه متوجه تغيير ضربان در بدن شد و ترشح آدرنالين آن هم به مقدار زياد كه دائما قلب را ميلرزاند نيز به علت اغراق آميز بودن داستان است. داستان نقصهاي ديگري هم دارد از چمله اينكه همه امان ميدانيم كه كودكي كه داراي نقص عضو باشد، سقط كردنش قانوني است و احتياجي به اين همه دردسر ندارد و اينكه بچه 5 ماهه را در هيچ جاي دنيا با دارو سقط نمي كنند ..... گويا ملاقلي پور مسايل را با هم قاطي كرده ...!
اين فيلم ظاهرا گونه ي خاصي از زنده گي را نشان ميدهد: ديپلماتي كه عشق به سياست چشمش رو به روي تمام مسائل ديگر در دنيا مي بندد. پدري كه سياست باعث از بين رفتن تمام علاقه اش به فرزندي كه اتفاقا بيش از هر كس ديگري در فيلم ( با آن نگاه هاي معصومانه اش ) ترحم آدم را بر مي انگيزد شده است. گذشتن از همه چيز شايد براي نقش سپيده كمي قديس گونه باشد كه البته در جامعه ي ما به خاطر نش والاي مادر و فداكاري ها و از خود گذشته گي هاي اساطيري آنها چندان دور از عقل نيست فيلم را دل نشين تر و دردناك تر ميكند.
... در آخر : اين فيلم كاملا احساساتتان را به بازي ميگيرد و من كمتر كسي را ميشناسم كه بعد از ديدن فيلم ذهنش مشغول نبوده و يا سر درد نداشته باشد.
ساخته شدن چنين فيلمهايي در سينماي ايران خيلي كم ديده ميشود. اما استقبال زياد از اين فيلم شايد نويد انقلابي در نحوه ي فيلم سازي ايرانيان كه بيشتر به مايه هاي كشككي يا در بهترين حالت آب دوغ خياري است بدهد. .................... اين فيلم رو از دست نديد!

مطلب بعدی :: مطلب قبلی