كارگردان و نويسنده : ايرج قادري
تهيه كننده: علي سرتيپي
مدير فيلمبرداري: فرج الله حيدري
طراح صحنه و لباس: افسانه صمدزاده
عكاس: احمد احمدي
طراح چهره پردازي: مهديه اعرابي
مدير توليد : يوسف صمدزاده
صدابردار: محمود سماك باشي
تاريخ شروع فيلمبردري: 1384
بازيگران : امين حيايي , مهناز افشار, ايرج نوذري , شيلا خداداد , سيروس گرجستاني , نيما فلاح ...
خلاصه داستان:
آكواريوم داستان يك جوان قهرمان اتومبيل راني است كه براي رفتن به آمريكا به تركيه سفر مي كند و در آن جا با مشكلات عديده اي مواجه مي شود.
نقد فيلم :
''آيدا'' قرار بود پايان سه گانه اي باشد كه با '' دختري با كفشهاي كتاني'' آغاز شده بود، با'' من ترانه 15 سال دارم''، ادامه يافته و با'' ديشب بابا تو ديدم، آيدا'' به تكامل رسيده و يا قراربود برسد. پس انتظارها از فيلم در حد يك فيلم معمولي نبود. با چنين انتظاري مسلم است كه به خواسته برخي مخاطبان پاسخ درخوري داده نشد، اما گروهي كه فارغ از اين ديد به تماشاي فيلم نشستند از آن لذت بردند. همين برخوردها ''صدرعاملي'' را برآن داشت تا در ساختار فيلم خود تجديد نظري كند و با اين ساختارشكني بتواند مخاطبان بيشتري را راضي كند.
آيدايي كه اكنون بر پرده سينماها مي بينيد براي كارهايش دلايل قانع كننده اي دارد، خانواده اش شناخته شده ترند، كارهاي اضافه نمي كند و در يك كلمه بالغ تر از آيدايي است كه در جشنواره روي پرده سينما ديده بوديم. مهمترين ويژگي آيدا(اصلي ترين شخصيت فيلم) اين است كه از بچگي او( دنياي كودكي) به جايي مي رسد كه بايد انتخاب كند و تصميم بگيرد، تصميم ميان اينكه جمع خانواده خود را تا هميشه همانگونه كه مي خواهد( صميمي) ببيند يا اينكه با گفتن موضوعي ( كه فكر مي كند خيلي مهم است) اين كانون گرم را متلاشي كند. اما آيدا راه سوم را برمي گزيند، او خود درباره زندگيش تصميم مي گيرد و در واقع خود را به جريان نمي سپارد تا ببيند چه برسرش خواهد آمد. همين خارج شدن از حالت انفعال مهمترين و عمده ترين تغيير آيداست. اما با تمام اين تفاسير به گمانم آنچه برخي مخاطبان را از تماشاي فيلم راضي نمي كند، اين است كه سير داستاني در مورد اين كاراكتر( '' تداعي'' در '' دختري با كفشهاي كتاني'' و ''ترانه'' در '' من ترانه 15 سال دارم'' ) رعايت نشده است. تداعي دختر نوجواني بود كه در راه بلوغ ، تجربيات مختلفي را از سر مي گذراند، ترانه يك قدم جلوتر، تجربه عشق را مي آموزد و با كودك خود به زندگي ادامه داد و حالا آيدا قاعدتا'' بايد در ادمه تكامل اين شخصيتها تجربه خطيري را در زندگي خود بياموزد اما اين آيدايي كه در ابتدا مي بينيم و در نريشن فيلم خودش هم مي گويد( دختري لوس) شخصيتي نيست كه صلابت ترانه را ادامه دهد.
حتي اگر قبول كنيم كه تصميمي كه آيدا در مورد زندگي خانواده اش ( پدر و مادرش) مي گيرد تصميم كوچكي نيست و در واقع با اين تصميم به نوعي به زندگي خودش هم سر و ساماني داده است، باز هم نمي توان اين فيلم را در ادامه ''من، ترانه 15 سال دارم'' ديد. اين توضيحات به هيچ وجه منكر ارزشها و تلاشي كه براي ساخته شدن چنين فيلمي نمي شود اما براي بهتر ديده شدن اين خيل عظيم تلاش و تحقيق بايد توالي مناسبي در نظر گرفته مي شد. باز هم تاكيد مي كنم، آيدا يك فيلم مستقل، فارغ از سه گانه صدر عاملي، فيلم كامل و فوق العاده اي است اما به عنوان پايان يك چنين سه گانه اي ....
براي ديده شدن چنين فيلمي بهتر آن است كه به دور از تمام حواشي و به صورت يك فيلم مستقل به آن نگاه كنيم تا بتوانيم قضاوتي منصفانه داشته باشيم. چيزي كه در فيلم به خوبي و به وضوح قبل مشاهده است. تنهايي آيداست، از آنجايي كه آيدا به دختري درسخوان و سر به زير مشهور است، كسي ( به جز مادر بزرگ) متوجه ناراحتي و مشكلاتش نمي شود اما فضاسازي فيلم به گونه اي است كه كليه احساسات و حالتهاي آيدا را درك مي كنيم.
فيلم برداري و نورپردازيهاي دقيق و طراحي صحنه و لباس متناسب با موضوع دو مقوله اي است كه كمك شاياني به كل فيلم و خصوصا'' اصلي ترين شخصيت آن ( آيدا) كرده است. به اتاق آيدا و فضاي آن مي دقت كنيد ميزوكتاب و تخت او چنان چيدمان شده كه شخصيت يك محصل درسخوان و مرتب را در ذهن مخاطب متبادر مي كند همانطور كه همه از آيدا انتظار دارند يا در نگاهي وسيعتر خانه آيدا چنان مرتب و نظم است(همه چيزبه اصطلاح سرجاي خود است) كه هيچ كس حتي به ذهن خود فكر خيانت پدر آيدا به مادرش را راه نمي دهد. اين نكته را هم بايد در نظر داشت كه در فيلم تنها دو خانه را مي بينيم: 1) خانه آيدا و 2) خانه هاله ابتكار كه به نوعي در مقابل هم قرار مي گيرند، هم به لحاظ نظم و ترتيب و هم به لحاظ كاركرد. يا اگر بخواهيم از نگاه ديگري فيلم را ببينيم ساناز كه خانواده واحدي ندارد و پدر و مادرش از هم جدا شده اند را هيچگاه در خانه نمي بينيم و بي سرپناهي و سرگشتگي او با اين تمهيد به نمايش گذاشته شده است.
لباسهاي هريك از شخصيتها نيز به نوعي گوياي درونيات وويژگيهاي فردي آنهاست. آيدا هميشه لباسهاي اسپورت و گاه كودكانه ( لباس آيدا در شب عروسي را به ياد آوريد) برتن دارد، ساناز در مقابل آيدا و در همان سن و سال كمي آراسته تر و شايد بيشتر براي جلب توجه لباس مي پوشد و گاه آرايش مي كند، مادر آيدا هميشه ( بجز صحنه عروسي) يك لباس و تنها يك لباس به تن دارد، شايد اين همان يك دستي و تكراري شدن زندگي را القا كند، در مقابل پدر آيدا همواره مرتب است، كت و شلوار شيكي به تن دارد، ادكلن مي زند و به قول آيدا خوش تيپ است. تمام اين مؤلفه ها به مخاطب كمك مي كند تا كاراكترها بهتر بشناسد، با آنها ارتباط برقرار كند و حرف فيلم را دريابد و با يك تلنگر كوچك موقعيت خود را در دنياي امروزي باز يابد. آيدا پس از طي كردن راهي نه چندان كوتاه به جايي مي رسد كه انتخاب مي كند، تصميم مي گيرد، ميان منفعل بودن يا زندگي كردن، زندگي كردن را انتخاب مي كند و لذت خوردن يك تكه كيك زير باران را تجربه مي كند.
|
موضوع: درباره فيلم آكواريوم
