علي سنتوري كه سنتور مي زد ؟!

فیلم و سینما :: اخبار سينمايي

موضوع: علي سنتوري كه سنتور مي زد ؟!

سنتوري .... علي سنتوري كه سنتور مي زد ؟!
بازيگران: بهرام رادان، گلشيفته فراهاني، مسعود رايگان، رويا تيموريان، حسن پورشيرازي، نادر سليماني، محمد سلوکي، سيامک خواهاني...

خلاصه ي داستان: علي پسر حاج آقا بلورچي قصد دارد در رشته ي موسيقي ادامه تحصيل بدهد اما با مخالفت مادرش روبه رو مي شود و در رشته ي بازرگاني در س مي خواند. پس از مدتي علي از خانواده جدا شده و يک گروه موسيقي تشکيل مي دهد، رفته رفته معتاد مي شود و در همين حال با هانيه ازدواج مي کند...
مثل هميشه فيلمي ساخته مي شود که مضمون آن اعتياد است. مهرجويي هم سعي کرده فيلمي متفاوت بسازد: هنرمندي معتاد(!) شايد نقطه ي قوت اين فيلم استفاده از بازيگران محبوبي مثل بهرام رادان و گلشيفته فراهاني باشد که مهارت خود را در بازيگري ثابت کرده اند و يا ترانه هاي پاپ اين فيلم که با صداي محسن چاوشي (خواننده اي غير مجاز) اجرا شده است.
چه خوب، چه بد اين فيلم با تمام سانسورهايي که شد، بهترين فيلم مردمي انتخاب شد و بهرام رادان سيمرغ بلورين بهترين بازيگر نقش اول مرد را گرفت.
بد نيست نقد اين فيلم را از زبان يکي ار ماها بخوانيد و بعد با چشم بازتر فيلم را ببينيد. جا دارد از دوستم که رفت فيلم رو ديد (منم نبرد) بعد اين نقد را براي نشريه نوشت تشکر کنم. ... آتريا ...
اعتياد و هنرمندان:
کارگردان فيلم داريوش مهرجويي، يکي از بهترين هاي تاريخ سينماي ايران است. کارگرداني که نه سبک خاصي دارد و نه زمان خاصي. کارگردان شاهکارهايي چون: گاو، اجاره نشين ها، درخت گلابي، هامون، سارا، پري و...
سنتوري فيلمي است که به زندگي يک نوازنده ي چيره دست سنتور و خواننده ي پاپ محبوب جوان ها بنام علي مي پردازد که ناگهان در اوج شهرت و موفقيت به بيراهه مي رود و در بند اعتياد گرفتار مي شود.
شايد استقبالي که از شخصيت «يوسف» با بازي پارسا پيروزفر در «مهمان مامان» شد مهرجويي را واداشت که فيلمي بسازد که شخصيت اصليش يک معتاد است. مهرجويي مي گويد: ''من خودم زماني سنتور مي نواختم و البته هنوز هم گاهي مي نوازم، سنتور را به اين دليل که صداي قشنگي دارد و سازي سنتي است دوست دارم و شايد يکي از دلايلي که سال پيش تصميم گرفتم اين فيلمنامه را بنويسم دلبستگي ام به اين سازباشد.''
اردلان کامکار آهنگ ساز فيلم امسال کانديداي سيمرغ بلورين جشنواره شد و شايد به دلايلي که همواره در سينماي ايران وجود دارد، جايزه به او تعلق نگرفت.
براي شخصيت اصلي، افراد زيادي کانديد شدند که يکي از آن ها محمد سلوکي بود اما در آخر قرعه بنام «بهرام رادان» افتاد.
«رادان» در اين فيلم توانست به بسياري از منتقدان ثابت کند که او يک بازيگر است با تمام معيارهاي استاندارد آن. هر چند بازي او به عنوان معتاد بسيار معمولي و مشابه بازيش در «شمعي در باد» بود اما سيمرغ بلورين را براي بار دوم از آن خود کرد. (هر چند به نظر من خسرو شکيبايي از او شايسته تر بود.)
بعد از ملودرام «ميم مثل مادر» خيلي ها سيمرغ را لايق گلشيفته مي دانستند اما نام او حتي در بين کانديدها هم نبود و اين براي نقش بسيار معموليش جاي تعجب نداشت. مي توان گفت بازي او در «درخت گلابي» به مراتب بهتر بود.
رويا تيموريان در اين فيلم تنها در يک سکانس 3 دقيقه اي بازي کرده که شايد براي فروش گيشه و افزايش نام هاي مطرح است.
به نظر من بزرگترين اشتباه مهرجويي استفاده از «سيامک خواهاني» ويولن زن گروه آريان به عنوان نقش مکمل مرد باشد. او مه براي اولين بار جلوي دوربين مي رود از پس نقشش بر نيامده و در بسياري موارد بازي گلشيفته فراهاني را نيز تحت تاثير فرار مي دهد.
در مجموع فيلم «سنتوري» فيلم خوبي است که پيشنهاد مي کنم آن را از دست ندهيد خصوصا به خاطر موسيقي آن که باب ميل نسل جئان امروز است.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی