دانشمندان دريافته اند كه احساسات عاشقانه باعث توقف فعاليت ناحيه اي از مغز كه افكار انتقاد آميز انسان را كنترل مي كند، مي شود.
به نظر مي رسد اين احساسات نياز مغز به شناسايي شخصيت و خصوصيات طرف مقابل را كاهش مي دهند.
محققين بر اين باورند كه عشق مرد و زن و يا عشق مادرانه تاثير يكساني بر مغز دارند. يك تيم تحقيقاتي مغز 20 مادر را به هنگام مشاهده عكس فرزندانشان اسكن كردند و به اين نتيجه رسيدند كه فعاليت مغزي اين مادران بسيار شبيه به افرادي بود كه درگير احساسات عاشقانه بودند.
مطالعات نشان مي دهد كه فعاليت بخشي از مغز اين افراد كه سيستم ارزش گذاري و پاداش (reward system) نام دارد افزايش يافته است.
هنگاميكه اينگونه از قسمت هاي مغز به علت ايجاد احساسات عاشقانه تحريك مي شوند - مثلا مانند زمان غذا خوردن، نوشيدن و يا بدست آوردن پول - احساس نشاط و رضايتمندي در انسان افزايش يافته و فعاليت سيستم قضاوت هاي منطقي و منفي در مغز كاهش مي يابد.
براساس اين تحقيقات تنها تفاوت عشق زن و مرد و عشق مادرانه اينست كه در عشق بين زن و مرد فعاليت هيپاتالاموس مغز به شدت افزايش يافته و چندين برابر بيشتر از ديگران مي شود.