ياد مرگ ( نعمت بزرگ )

مذهبی :: مباحث مذهبي

موضوع: ياد مرگ ( نعمت بزرگ )

نوشته شده توسط حقیقت جوی مرگ در جمعه بيست و هشتم بهمن 1384 و ساعت 9:25 | 3 سخن حقيقت جويان مرگ ياد مرگ ( نعمت بزرگ ):
از رسول اكرم سوال نمودند كداميك از مؤمنين با كياست تر و با فراست ترند؟ حضرت فرمودند : آن كسي كه بيشتر ياد مرگ كند و خود را براي آن بهتر مستعد و آماده سازد.
از نعمت هاي بزرگ الهي كه خداوند منان آن را به انسان ارزاني داشته ، به ياد مرگ بودن و تفكر درباره آن است كه موجب بيداري دل و نزديك شدن به حضرت حق جل جلاله مي گردد ، تفكر انسان را از غفلت ها وبي توجهي ها باز مي دارد .
خداوند متعال انسان را خلق كرد و از روح خويش در او دميد و بار سنگين خليفته اللهي را بر دوشش نهاد ، يعني قوه تفكر و تعقل بر او عنايت فرمود و از ميان موجودات و مخلوقات او را برگزيد ، كه اين انتخاب ، جايگاه رفيع و بلند انسان را پيش انسان را پيش خالق سبحان آشكار مي سازد .
خداوند در قرآن كريم به خلقت انسان اشاره ميكند و بار سنگيني كه بر دوش وي نهاده متذكر مي شود ، سپس بازگشت انسان به سوي خداي تبارك و تعالي را ياد آوري نموده و مي فرمايد و اليه ترجعون .
پس بهتر است هرگز از ياد مرگ غافل نشويم .
اقسام مرگ نسبت به ياد مرگ :
1) غوطه وران در لذت :
كساني كه در لذت غوطه ور شده ، در خدمت شهوات خويش قرار دارند و چنين كساني اگر اتفاقا به ياد مرگ افتند بر دنياي خويش تاسف خورده مرگ را مي كنند و از آن مي گريزند . ولي غافلند كه خداي تعالي مي فرمايد :
هر كجا باشيد مرگ شما را فرا مي گيرد اگر چه در كاخ هاي بسيار محكم .
2) توابين
توبه كنندگاني كه بسيار از مرگ ياد مي كنند تا خوف و وحشت در قلوبشان بر انگيخته شود وبه توبه كامل نائل آيند ، و چه بسا از مرگ ناخشنودند زيرا هراس آن دارند كه قبل از توبه كامل و تهيه توشه آنان را در يابد ... اينان به كسي مي مانند كه در ديداردوست تاخير مي كند زيرا درصدد تحصيل آمادگي بيشتري است كه درس را چنان برقرار كند كه او را خوش آيد . چنين شخصي از ديدار دوست ناخرسند نيست و علامتش اين است كه هميشه براي مرگ آماده اند .
3) عارفان :
عارفاني كه فراوان از مرگ ياد ميكنند ، كه مرگ موعد ديدار دوست است . و دوست وعده ديدار دوست را فراموش نمي كند ، اينان حيات را جز براي توشه برداشتن از اعمال نيك و اصلاح اخلاق نمي خواهند .
4) واگذاركنندگان :
واگذاركنندگان كه بالاترين درجه را حائز مي باشند – آنان كساني هستند كه امر خويش را به خدا واگذار كرده اند و براي خود هيچ انتخاب نمي كنند ، نه مرگ و نه زندگي و محبوب ترين چيز نزد ايشان آن است كه مولايشان برگزينند.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی