او چشم‌ها را مي‌بيند اما چشم‌ها او را نمي‌بينند.

مذهبی :: حکايات

موضوع: او چشم‌ها را مي‌بيند اما چشم‌ها او را نمي‌بينند.

روزي امام علي عليه السلام به

فرزندش، امام حسن عليه السلام فرمود:

« پسرم برخيز و سخنراني کن که مي‌خواهم سخنت را بشنوم.»

حسن فرمود:

«پدرجان چگونه سخن بگويم در حالي که شما را مي‌بينم؟ نه، من حيا مي‌کنم.»

علي عليه السلام افرادداخل خانه را جمع کرد و خود به اتاق ديگري رفت؛ به نحوي که صداي حسن را مي شنيد.

آنگاه امام حسن عليه السلام برخاست و چنين سخنراني کرد:

«سپاس مخصوص پروردگاري است که يگانه است و در اين يگانگي نظير ندارد. او جادوانه است اما نه به دست کسي

ديگر؛ زمام امور را به دست دارد اما بي‌هيچ‌گونه مشقت، و آفريننده است بي هيچ‌گونه زحمت. وصفش پايان نمي

پذيرد و معرفتش نهايت ندارد. عزيزي است که ازلي بوده است. همه دل‌ها از هيبتش لرزان و ترسان، همه خردها از

عزتش حيران، و همه موجودات در برابر قدرتش خاضع اند.

بر قلب هيچ انساني بلنداي جبروت و قدرت او خطور نمي کند و مردم به عمق جلال و عظمتش پي نمي برند. کسي

قادر نيست از بزرگي‌اش پرده برگيرد و دانشمندان را کجا توان آن است که با خردهايشان به آن دست يابند. آگاه‌ترين

مردم به او کسي است که او را محدود به صفتي نکند. او چشم‌ها را مي‌بيند اما چشم‌ها او را نمي‌بينند. او خداوند

نافذ و آگاه است.

اما بعد: همانا علي عليه السلام دري است که هر که از راه او وارد شود مومن و هر که از راه او خارج شود کافر

است. من اين سخنان را مي گويم در حالي که براي خود و شما از پروردگار بزرگ آمرزش مي‌طلبم.»

در اين هنگام امير مؤمنان علي عليه السلام از پشت پرده در آمد و پيشاني حسن را بوسيد و اين آيه را تلاوت

فرمود:

« ذريته بعضها من بعض و الله سميع عليم »

(ذريه و تباري که از يکديگرند و خداوند شنوا و داناست.)

يا امام حسن مجتبي

يا علي

يا هو

مطلب بعدی :: مطلب قبلی