چرا وقت غرق شدن خدا را صدا مي‌زني؟!

مذهبی :: مباحث مذهبي

موضوع: چرا وقت غرق شدن خدا را صدا مي‌زني؟!

در حديث مناظره‌ي حضرت امام صادق عليه‌السّلام با شخص ملحدي آمده است كه:

حضرت از او مي‌پرسد: آيا كشتي سوار شده‌اي؟

وي جواب مي‌‌دهد: آري

حضرت مي‌فرمايد: هيچ اتّفاق افتاده كه كشتي شما غرق شود؟

عرض مي‌كند: آري.

حضرت مي‌فرمايد: در آن وقت آيا قلبت متوجّه جايي شده كه تو را از مهلكه نجات دهد؟

مي‌گويد: بله،

بعد حضرت مي‌فرمايد: «همان خداوند عالميان است.» 1

سوال:

آيا اين گونه استدلال در قرآن كريم وجود دارد؟

جواب:

مسأله‌ي كشتي و دريا در جاهاي متعدّد از قرآن كريم 2 ‌ذكر شده است. و اين بيانگر آن است كه وقتي دست انسان از عوامل بيروني خالي شد و قلبش از تعلّق به آن‌ها تهي گشت، خداوندِ قادرِ متعال كافي است كه او را به هر كمالي كه خواست برساند.

سوالي ديگر:

روشن است كه اين حالت اختصاص به مشركين ندارد، بلكه مومنين نيز هرگاه در وسط دريا كشتي‌شان متلاشي شد و خواستند غرق شوند، به خداوند متعال پناه مي‌برند و پي مي‌برند كه هيچ‌ پناهگاه و راه نجاتي جز خدا و به سوي خدا نيست.پس چرا اين دسته از آيات نظر به خصوص مشركين دارد؟

جواب:

چون روي سخن و استدلال قرآن عليه بت‌پرستاني است كه اعتقاد داشتند «خداوند، خالق عالم است» و اين مطلب براي آنان هيچ جاي ترديد نبود. چنان كه در قرآن مي‌فرمايد:

''و لَئِن سَاَلتَهُم مَّن خَلَقَ السَّمواتِ وَ الاَرضَ لَيَقولُنَّ اللهُ'' 3

''و اگر از آن‌ها بپرسي: چه كسي آسمان‌ها و زمين را آفريده است؟ قطعاً خواهند گفت: خدا.''

و تنها اختلاف اسلام و قرآن با آنان در تدبير نظام عالم بود؛ زيرا آنان اعتقاد داشتند كه جهان توسّط بندگان صالح خدا اداره و تدبير مي‌شود، و هر كدام از آنان (بندگان صالح) بخشي از نظام آفرينش (از قبيل زمين، آسمان، صحرا، دريا، كوه، جنگل، انسان و انواع حيوانات) را تدبير مي‌كند و به او «ربّ» و به مجموع آنان «ارباب» مي‌گفتند. با اين همه، آنان را مخلوق نمي‌‌دانستند و در وجود خداوند متعال نيز شّكي نداشتند و او را «ربّ الارباب» و خداي خدايان مي‌ناميدند.

بر اين پايه، اين دسته از آيات قرآن در مقام ردّ آنان، و نظر به اثبات ربوبيّت خداوند متعال در تمام بخش‌هاي نظام عالم و پهنه‌ي گيتي از جمله دريا دارند.

آخرين سوال:

چگونه مي‌توان با اين دسته از آيات، بر ربوبيّت خداوند متعال استدلال نمود؟

جواب:

چون نجات از غرق و هلاكت، حاجتي است كه اربابان مادّي نمي‌توانند آن را بر آورند، لذا انسان در چنين مواقعي از ته دل و صميم قلب مي‌فهمد كه تنها خداوند متعال، چاره ‌ساز و دستگير است، لاغير.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی