لطيفه هاي قديمي-3

طنز :: لطيفه

موضوع: لطيفه هاي قديمي-3

زنى براى استعلاج نزد مرحوم ميرزا ابوالحسن خان دكتر (از اولين اطبايى كه با اسلوب طب جديد درس خوانده بود) آمده و گفت: حكيم‏باشى! طبعم گرم است و استخوانهايم سرد، سردى مى‏خورم با من نمى‏سازد و گرمى هم ضرر مى‏كند. دكتر به تعجب پرسيد: خانم، اين ييلاق و قشلاق را از كجا آورده‏ايد؟!

مردى قدكى نزد خياط برد تا قبايى كند. و از اجرت پرسيد، خياط گفت: مزد آن قدكى و قندكى است. صاحب كار، قدك را نزد او نهاده، راه در گرفت، خياط پرسيد كجا مى‏روى؟ گفت: اين قدكش تا قند را فراهم آورم.

روستايى با زن، در امر كدخدايىِ دو پسر رسيده رأى مى‏زد و از تنگدستى و عدم توانايى خويش در امر ازدواج فرزندان شكايت مى‏كرد، پسر بزرگتر كه تا آنگاه در گوشه‏اى ساكت نشسته بود، چاره‏انديشى كرد و گفت:

اى پدر جان، امسال براى يكيمان زن بگير، سال ديگر براى داداشم!

كچلى را زخم تگرگ سر بشكست، دوان دوان به مطبخ آمده دسته هاونى بياورد و به زير آسمان گرفته و گفت:

اگر مردى سريانه را بشكن

سلطانى كرمانشاهى براى بيدل كرمانشاهى كه بسيار شكم گنده بوده چنين سروده است:

ديدم شكمى ز دور پيداست

بعد از دو سه روز بيدل آمد

گويند لرى دوغى خريد. دوغ‏فروش در آن آبى آلوده ريخته بود كه چند بچه وزغ در ميان داشت. چون لر به آشاميدن دوغ آغازيد، غوك‏بچگان به آواز درآمدند. لر گفت: اگر زاقى كنى، زوقى كنى، پيل دادم مى‏خورمت.

آورده‏اند كه شخصى از ملانصرالدين طنابى به امانت خواست، ملا گفت: بر روى آن ارزان گسترده‏ام.

مرد پرسيد: چگونه بر طناب ارزن گسترند؟

گفت: چون مقصود بهانه است، همين بهانه بس است !

مطلب بعدی :: مطلب قبلی