هرگز تو را نخواهم بخشيد!

موفقیت و پیروزی :: موفقيت در معاشرت

موضوع: هرگز تو را نخواهم بخشيد!

بسياري از افراد تصور مي كنند كه داشتن روح گذشت و بخشش، دليل سستي اراده و تزلزل است. مثلاً اگر بدرفتاري پدرشان را نبخشوده اند، كار درستي انجام داده اند؛ زيرا اين مشكلي بوده كه خود پدر ايجاد كرده و خودش هم چوب اخلاق و رفتارش را مي خورد و بايد بخورد. حال آنكه اين را نمي توان مشكل پدر محسوب كرد، بلكه دقيقاً مشكل خود شخص است! هنگامي كه ما فكر '' گذشت وعفو'' را از سرمان بيرون مي كنيم، در واقع مشكلي را براي خود به وجود آورده ايم . بيشتر اوقات، شخصي را كه ما ''مقصر'' قلمداد كرده ايم، آسوده و آرام به زندگي خويش ادامه مي دهد و كمترين اعتنايي هم به ما نمي كند، چون در اصل خبر ندارد كه در سر ما چه مي گذرد و ما چگونه در محكمه ذهني خويش او را متهم و محكوم ساخته ايم.

اگر روحيه عفو و بخشش نداشته باشيم و به اين گفته زيبا توجه نكنيم كه: '' كساني را كه نسبت به شما تعدي روا مي دارند، ببخشاييد و از گناه آنان در گذريد'' طبعاً در رنج و عذاب و بدخلقي و ناراحتي ، زندگي را سر خواهيم كرد و همواره بهانه اي براي قهر كردن و از مردم بريدن پيدا خواهيم نمود. داشتن روحيه '' گذشت'' سبب مي شود كه ما از نظر رواني، شاد و راحت باشيم و اطرافيان و نزديكان و آشنايان خود را با چوب ملامت از خويش نرانيم.

لازم به ذكراست كه افكار بد جسم را نيز ناتوان و بيمار مي كند. علاوه برآن، تا زماني كه ديگران را مسئول و مقصر گرفتاري ها و بدبختي ها و اصولاً غم و غصه خود به شمار آوريم، آشكارا از زير بار مسئوليتي كه در قبال خويش و زندگي خود داريم، شانه خالي خواهيم كرد. ديگران را سرزنش و شماتت كردن، باري از دوش ما بر نخواهد داشت. هنگامي كه تصميم مي گيريم دست از مقصر شناختن ديگران برداريم، به طور ناگهاني متوجه مي شويم كه اوضاع و احوال ، رو به راه و كارها بهتر مي شود. ايراد گرفتن و سرزنش كردن ، عذر و بهانه و دستاويزي است براي اين كه وارد عمل نشويم و از مقابله با حقيقت سرباز زنيم. شخصي ممكن است بگويد: '' من شما را تا حدودي مي بخشم، اما خطايي را كه مرتكب شده ايد، همچنان در ذهن نگاه مي دارم تا بعداً سرفرصت به حسابتان برسم.'' بخشش و گذشت واقعي چنين نيست، بلكه پاك كردن حسابها با خود و ديگران است.

البته درك اين نكته از اهميت خاصي برخوردار است كه بايد تا آنجا كه مي توانيم به بهترين وجه زندگي كنيم و بدانيم چگونه مي توانيم اين مهم را به انجام رسانيم. ما اغلب در راهي كه طي مي كنيم دچار اشتباهات كوچك و بزرگي مي شويم و گاهي اوقات به سبب سوء تفاهمات و اطلاعات غلطي كه كسب مي كنيم، از مسير درست زندگي به بيراهه مي افتيم و يا دست به كارهاي احمقانه مي زنيم ؛ با اين حال براي شناخت بهترين راه از هيچ تلاش و كوششي خودداري نخواهيم كرد. والدين تا آنجا كه از دستشان بر مي آمد، سعي در تربيت ما كردند و براساس اطلاعات و معلوماتي كه كسب كرده بودند و نمونه ها و مثالهايي كه در اختيار داشتند، وارد قلمرو ناشناخته اي به نام مقام و جايگاه پدري يا مادري شدند. حال اگر بخواهيم به خاطر قصوري كه ناخواسته و ندانسته در مورد تربيت ما مرتكب شده اند دائماً آنها را سرزنش و ملامت كنيم، كاري عبث و بي فايده انجام داده ايم.

برخي افراد عادت كرده اند كه اهمال هاي پدر و مادر را هرگز فراموش نكنند و تمام عقب افتادگي ها و بيچارگي هايشان را نتيجه ي كوتاهي آنها بدانند. گويي با زبان بي زباني چنين مي گويند:

'' اين گناه شماست كه من چنين تنها و بدبخت مانده ام و قدرت هيچ كاري را ندارم و غمگين هستم. پس حالا رنج و عذابي را كه در زندگي مي كشم تماشا كنيد. ديگر چه مي خواهيد.'' ملامت كردن ديگران ما را به هيچ جايي نمي رساند. گذشته ها، گذشته است و هر قدر در باره آن فكر و خيال كنيم راه به جايي نخواهيم برد و تغييري درآن به وجود نخواهيم آورد. سرزنش و شماتت، آب و هوا را عوض نخواهد كرد، چنانكه ملامت و عيبجويي از مردم نيز ما را به جايي نمي رساند.

ولي هنگامي كه عفو و گذشت را در زندگي بر مي گزينيم، اصل عالي و پرشكوهي را در مسير حيات خود به جريان مي اندازيم. اگر ما عوض شويم، ديگران هم عوض خواهند شد. اگر ما برخورد خود را با ديگران تغييردهيم، آنها هم رفتار خود را با ماعوض خواهند كرد. به هر حال، از همان لحظه اي كه تصميم مي گيريم ديدگاه خود را دگرگون سازيم، ديگران نيز واكنش مطلوب و مساعدي را نشان خواهند داد و توقعاتي را كه از ايشان داريم تا حد امكان برآورده خواهند ساخت. زماني كه ديگران را مي بخشيم سطل زباله اي را كه درون آن پر از كينه، حسادت، دلخوري، توهين و بالاخره تمام چيزهايي است كه به نوعي باعث ناراحتي ما شده اند، از وجود خود جدا مي سازيم و ديگر مجبور به حمل آن در تمام لحظات زندگيمان نيستيم. چون بيشترين كسي كه از بوي اين سطل زباله در عذاب است، خودمان هستيم. با '' بخشودن''، ياد مي گيريم كه در زمان حال زندگي كنيم و زندگي پر از شادي و سرور و زيبايي را براي خود ترسيم نماييم و متوجه اين موضوع باشيم كه همه ما مرتكب اشتباه مي شويم ، با اين حال همه ي ما شايسته مهر و محبت هستيم.

مطلب بعدی :: مطلب قبلی